black and white cat lying on brown bamboo chair inside room

Dierendag

Deze week was het dierendag. Een periode waarin ik extra veel denk aan de leuke, lieve huisdieren die we hebben gehad. In loving memory. Helaas zijn ze ondertussen allemaal overleden en ik mis ze nog steeds. 

Het leven in huis, de gezelligheid en de interactie. Met je eigen dieren krijg je onlosmakelijk een hechte band. Het zijn niet alleen huisgenoten, het is veel meer dan dat.  Het zijn ook een soort reisgenoten in dit leven of misschien zelfs zielsgenoten. Ze zijn erbij op de hoogte en dieptepunten van je leven. Wanneer je slaagt of verliefd wordt, en ook wanneer je ziek bent of rouwt. 

Stitch

Ik denk aan Stitch, die ik op 12-jarige leeftijd uit het asiel haalde. Een klein, bang, schuchter katje. Als maatje voor Ollie, die vereenzaamde na het overlijden van kater Tom. Het bleek een gouden zet. Ollie transformeerde tot een koene ridder die Stitch beschermde als ze het een beetje spannend vond. En Stitch leerde van Ollie weer te vertrouwen op de mensen en haar omgeving en bloeide langzaam op.

Omdat Stitch van alles onder de leden had, nam ik me voor om haar vooral een goed en liefdevol (t)huis te geven. In de hoop dat ze nog heel wat fijne jaren te gaan had. Maar ik nam me ook voor dat er geen geknoei zou komen aan haar tengere lijfje. Ze mankeerde al van alles, het was wel genoeg. Ik gunde haar stabiliteit en hopelijk een leuke herfst en winter van haar leventje. 

Buitenleven

Ollie en Stitch vonden elkaar steeds meer, het was zo schattig om te zien. Ollie, die er precies zo uitzag als de zwart-witte Felix kat van de reclame zorgde dat hij in haar buurt was en had een kalmerende werking. Soms betrapte ik ze samen slapend op de bank, of in de slaapkamer op bed. Dat mocht eigenlijk niet, maar ik was allang blij dat ze het samen goed konden vinden.
Toen ik eenmaal ging samenwonen met Jan verhuisde ze natuurlijk mee. Na een paar maanden ontdekten ze de tuin en vooral Ollie was niet te houden. Wat een feest was dat voor hem. Hij vond het geweldig om buiten te zijn en de boel te verkennen. Het werd steeds moeilijker om hem binnen te houden.

Ik voelde dat ik een keuze moest maken. Of de tuindeur dicht houden, zodat de katten veilig zouden zijn. Of ze naar buiten laten, met de wetenschap dat hen misschien iets zou overkomen. Want de kans dat ze aangereden zouden worden, is nu eenmaal aanwezig. 
Wat doe je in dat geval? Kies je voor je eigen geluk, en hou je ze dichtbij. Of kies je voor hun geluk en laat je ze vrij?

Ongeluk

Gek is dat. Het voelde als een bewuste keuze. Ik liet ze naar buiten en sloot vrede met het risico. Zoveel plezier, dat kon ik ze niet ontnemen. Al bidde ik ook vurig dat het goed zou blijven gaan. 
Na twee jaar ging het helaas mis. Het stormde, ik probeerde de katten bijtijds naar binnen te krijgen.  Stitch zat bang onder een aanhanger, geschrokken door iets. En toen ik Ollie alvast probeerde te pakken, besloot hij Stitch niet alleen te laten. Hij schoot onder de heg door en was weg. Uren later kwam Stitch alsnog binnen. Maar Ollie reageerde niet, hoe ik ook riep en hem probeerde te lokken met snoepjes. Die nacht is hij waarschijnlijk in een sloot met kroos gevallen en kon er niet uit komen. 

Dat knaagt. Want ondanks mijn bewuste keuze om ze naar buiten te laten, doet het verrekte zeer dat Ollie overleden is. Had ik het ongeluk van die avond kunnen voorkomen? Had ik maar nóg meer gezocht en geroepen. En was ik ’s nachts maar uit mijn bed gegaan toen ik de ingeving kreeg dat hij weleens in het water kon vallen. Wat als… ik toen naar die plek gelopen was? Wat als, wat als. We zullen het nooit weten. 
Het voelt als nalatigheid, terwijl het een keuze uit liefde was…

Verdriet

Ik was vreselijk verdrietig. Ollie had ik al als kitten van amper zes weken. Hij sliep als klein ukkie in m’n schoot en hij was onderdeel van mijn leven. Een ex wou ooit dat ik mijn katten weg deed. Uitgesloten. Niet onderhandelbaar. Die relatie heeft ook geen stand gehouden.

Stitch was ook verdrietig over het verlies van Ollie. Ze leek het eerst niet zo goed te begrijpen, trok zich weer terug op zolder en besloot gelukkig na een week of twee de knop om te zetten. Sindsdien bleef ze vaker beneden, werd aanhankelijk en kwam steeds meer knuffels halen. 

Destijds in het asiel had ze mijn hart al gestolen. Nu leek de liefde wederzijds. De band groeide en we werden dikke maatjes. Samen op de bank, samen tv kijken.  Ik werkte thuis en zat met één bil en half gedraaid op de bureaustoel, zodat zij er precies naast paste. Al zorgde het voor rugpijn, het was heerlijk om samen een stoel delen.

Schuldgevoel

Stitch is ondertussen ook overleden, zo’n 2 jaar geleden. Ze at steeds minder en bleek heel ziek te zijn, met tumoren in haar kleine lijfje. Niet meer te redden. Een intens verdriet overviel me. 

Ik denk nog wel eens terug aan de belofte dat aan haar lijfje niet meer gesleuteld zou worden. Ze bleek uiteindelijk zo ziek: Had ik niet eerder naar de dierenarts moeten gaan? Als ik het had geweten, had ik natuurlijk anders gehandeld.  Ik dacht het goed te doen, maar was dat ook zo? Ook hier: het voelt als nalatigheid, terwijl het een keuze uit liefde was.

Kattenpootjes

Intens verdrietig zocht ik troost op de begraafplaats en vond het ook. Terwijl de tranen over m’n wangen biggelden kon ik alleen maar hardop vertellen wat er gebeurd was. Tegen mijn ouders, tegen de leegte en de lucht. Ik herinner me dat ik vroeg of ze alsjeblieft tegen Stitch wilden zeggen dat ik heel erg van haar hield en dat ik nooit de bedoeling had gehad om haar ziek te laten zijn. Dat het me heel erg speet als ze geleden had, dat ik haar juist zo vreselijk lief vond en haar nu al enorm miste. Ik vroeg of ze daarboven goed voor haar wilden zorgen. 

Lucht kan niet antwoorden. En wonderen gebeuren alleen in sprookjes, zeggen ze. 
Wonderlijk of niet, verklaarbaar of niet… 

Ik bukte voorover om mijn hand op de hoek van de steen te leggen. Zoals ik altijd doe, als ik daar ben. Vanuit die hoek was het onmisbaar. Onverklaarbaar en toch overduidelijk. 

Op de grafsteen stonden kattenpootjes.

Dag allerliefste dieren, jullie hebben voor altijd een plekje in mijn hart.